عفونت با ویروس سلول T لنفوتروپیک انسانی(HTLV-1) در برخی از مناطق دنیا اندمیک می باشد که یکی از مناطق شیوع آن در خراسان می باشد. یکی از درگیری های این ویروس درگیری چشمی می باشد. تظاهرات شناخته شده چشمی این ویروس شامل انفیلتراسیون بدخیمی در بیماران با لوکمی / لنفوم T سل بالغین، دژنراسیون شبکیه، درگیری نوروافتالمیک، واسکولیت و اگزودا در پریفر شبکیه، کراتو کونژکتویت سیکا - به خصوص در بیماران با میلوپاتی / پاراپارزی اسپاستیک تروپیکال وابسته به HTLV-1، یوئیت وابسته به HTLV-1 و آسیب قرنیه است. طیف بیماریهای چشمی مرتبط با HTLV-1 در حال گسترش می باشد. بررسی روتین بیماران آلوده به HTLV-1 به دلیل درگیری ایمنولوژیک یا نئوپلاستیک چشمی مهم می باشد. در این نوشتار تظاهرات چشمی  HTLV-1مرور می گردد.

مقدمه: شمال شرق ایران به عنوان منطقه ی بومی ویروس HTLV-1 شناخته شده است. با توجه به افزایش شیوع بیماری های مرتبط با HTLV-1 در کشور، پیشگیری و دستیابی به درمان مؤثر ضروری می باشد. هدف از مطالعه ی حاضر، طراحی و تولید HTLV-1-پروتئاز متصل به قطعه Fcγ1 از آنتی بادی انسانی در سیستم بیانی مخمر پیکیا پاستوریس و استفاده آن در طراحی مهارکننده ی پروتئاز ویروس در مطالعات آینده می باشد. روش ها: پس از طراحی سازه ژنی HTLV-1 protease: hFcγ1، ژن بهینه شده آن در محل جایگاه های آنزیمی XhoI و NotI  و کتور بیانی pPICZαA وارد شد. ابتدا پلاسمید نوترکیب با روش کلرید کلسیم به باکتری E. coli TOP10F' و سپس با روش الکتروپوریشن به پیکیا پاستوریس GS115 الحاق شد. سویه های حاوی ژن نوترکیب بر روی محیط کشت حاوی آنتی بیوتیک زئوسین انتخاب و رشد داده شدند. در نهایت، به منظور تأیید بیان پروتئین نوترکیب، SDS-PAGE و وسترن بلات انجام شد. یافته ها: در مطالعه ی حاضر؛ طراحی، کلونینگ و بیان پروتئین نوترکیب HTLV-1 protease: hFcγ1 با استفاده از دو عنصر HTLV-1-پروتئاز و مولکول hFcγ1 انسانی در سیستم بیانی پیکیا پاستوریس انجام گردید. پروتئین نوترکیب HTLV-1 protease: hFcγ1 همودایمر بسیار گلیکوزیله با 3/8pI:  و kDa50: Mw است. صحت الحاق سازه ی نوترکیب در وکتور بیانی pPICZαA با استفاده جفت پرایمرAOX1  و α-factor با تکثیر قطعات به اندازه های  bp1388 و  bp1687 تأیید شد. نتیجه گیری: نتایج حاصل از این پژوهش، می تواند راهکاری نوید بخش جهت بکارگیری پروتئین نوترکیب HTLV-1 protease: hFcγ1 در طراحی کاندیدای مناسب برای مهارکننده ی پروتئاز ویروس و درمان بیماری های وابسته به HTLV-1 باشد.

مقدمه: ویروس لنفوتروپیک انسانی نوع  (HTLV-1) 1یک ویروس متعلق به خانواده رترو ویروسهاست. تا کنون ارتباط این ویروس با لوسمی / لنفوم سلول T بالغین و پاراپارزی اسپاستیک تروپیکال/ میلوپاتی مرتبط باHAM/TSP) HTLV-1 ) مسلم شده است. ارتباط آن با بیماری های دیگر نظیر یووئیت نیز مطرح شده است. خراسان در ایران از مناطق اندمیک عفونت HTLV-1 تلقی می شود (شیوع 3/2%). ویتیلیگو از بیماری های نسبتا شایع پوستی است که مکانیسم های اتوایمیون در پیدایش آن دخیل هستند. گزارشات قبلی حاکی از اینست که  5%مبتلایان به ویتیلیگو، ایریتیس و 8% مبتلایان به یووئیت ایدیوپاتیک، ویتیلیگو دارند. با توجه به همراهی ویتیلیگو و عفونت HTLV-1 با بیماری های اتوایمیون و از جمله یووئیت ایدیوپاتیک به نظر می رسد بین ویتیلیگو و عفونت HTLV-1 ارتباط وجود داشته باشد. روش کار: در این مطالعه که در سال 1380 انجام شد، 76 بیمار مبتلا به ویتیلیگو که جهت فتوکموتراپی به بخش پوست بیمارستان امام رضا (ع) مشهد مراجعه کردند، برای بررسی سرولوژیک عفونت HTLV-1 به روش الایزا انتخاب شدند. یافته ها: بر اساس گزارش آزمایشگاه نمونه های آزمون الایزا در 76 بیمار منفی بود. با توجه به مطالعات قبلی که نشان دهنده شیوع 2.3 درصدی عفونت HTLV-1 در مشهد می باشد و بر اساس این تحقیق، ارتباط معنی داری بین عفونت HTLV-1 و ویتیلیگو وجود ندارد. اگر ارتباطی هم وجود داشته باشد. ضعیف و بی اهمیت خواهد بود. نتیجه گیری: برای بررسی بیشتر این موضوع پیشنهاد می شود که یک تحقیق با حجم نمونه بزرگتر صورت گیرد.

ویروس HTLV مانند ویروس HIV از خانواده رتروویروس است. این ویروس مانند ویروس ایدز از طریق خون انتقال می یابد. در ایران تنها در سازمان انتقال خون استان خراسان آزمایش تشخیص این نوع ویروس جزء آزمایش های غربالگری روزانه می باشد. برای برآورد شیوع آنتی بادی های ضد HTLV I/II در میان اهداکنندگان خون استان بوشهر، 22074 واحد خون اهدایی در طول یک سال (شهریور 1382-1381) استان بوشهر، به روش الیزا مورد بررسی قرا گرفتند. سه نفر واجد عفونت HTLV I بودند (شیوع عفونت 0.013 درصد). نمونه های هر سه نفر با آزمایش وسترن بلات نیز مثبت شدند. با توجه به شیوع ناچیز این ویروس در استان بوشهر، غربالگری خون های اهدا شده برای این ویروس در این استان مقرون به صرفه نیست.

مقدمه: عفونت HTLV-I به عنوان عامل دو بیماری مهم، یکی عصبی و دیگری بیماری خونی می باشد: HTLV-I همراه با میلوپاتی/ پاراپارزی اسپاستیک تروپیکال (HAM/TSP) و لوسمی T بالغین (ATL). حدود 15-20 میلیون فرد آلوده به ویروس HTLV-I در سرتاسر جهان وجود دارد. شمال شرقی ایران به خصوص نیشابور به عنوان یک ناحیه آندمیک HTLV-I در نظر گرفته شده است. هدف این مطالعه، بررسی اپیدمیولوژیک عفونت HTLV-I در نیشابور بوده است.روش کار: این مطالعه توصیفی مقطعی در سال 1381 در شهرستان نیشابور انجام گردیده است. شهر نیشابور (به غیر از مناطق روستایی) به 5 منطقه بهداشتی تقسیم شده است. 1003 نمونه در این طرح تحقیقاتی به صورت تصادفی با توجه به جمعیت کل هر یک از 5 منطقه نیشابور انتخاب گردیده است، از هر نفر 5 سی سی خون وریدی تهیه و با روش الیزا در آزمایشگاه ایمونولوژی بیمارستان قائم (عج) از نظر سرولوژی بررسی گردید. اطلاعات فردی در پرسشنامه ای جمع آوری گردید. با استفاده از آزمون های تی، من ویتنی و رگرسیون اطلاعات جمع آوری شده تجزیه و تحلیل شد.نتایج: سروپریولانس عفونت HTLV-I در نیشابور %3.4 بود. (CI 95%=%.2.3-4.5) نسبت مرد به زن در جمعیت سرم مثبت 33 به 67 بود. بین شیوع عفونت HTLV-I با افزایش سن رابطه مستقیم وجود داشت. شیوع عفونت در شهر توزیع یکنواختی نداشت. بیشترین شیوع در قسمت های مرکز و قدیمی شهر بوده است. ریسک فاکتورهای عمده عفونت HTLV-I شامل تغذیه با شیر مادر، ترانسفیوژن، جراحی و تماس جنسی بوده است.نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان می دهد که غربالگری دهنده های بانک خون برای عفونت HTLV-I و محدود کردن دیگر روش های انتقال HTLV-I مانند تغذیه با شیر مادر، جراحی و تماس جنسی در نیشابور و دیگر مناطق آندمیک برای پیشگیری از عفونت HTLV-I لازم و ضروری است.